หยุดยาวเดือนเมษายนปีนี้ นักเดินทางเจอเรื่องโกลาหลกันหลายคน รวมทั้ง อมรพิมล วีรวรรณ กับ ตุลยา นิมมานเหมินท์ ที่ชวนกันไปถ่ายภาพที่ปาตาโกเนีย ซึ่งเดินทางยาวนานมาก ต้องต่อเครื่องหลายไฟลต์กว่าจะถึงจุดหมาย ปลายใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ โดยบินจากกรุงเทพฯ ดูไบ เซาเปาโล (บราซิล) ซันติอาโก (ชิลี) ไปเจอคณะใหญ่ และค้าง 1 คืน เช้ามืด ก็ขึ้นสายการบินในประเทศ ไปอีกเมืองในชิลี

ขาไป ตอนเครื่องใกล้ถึงดูไบ ได้ยินกัปตันประกาศชื่อมัสกัต คุณแหมว–อมรพิมล ก็เอะใจว่าทำไมพูดชื่อเมืองนี้ แต่ได้ยินไม่ถนัด จนเครื่องกำลังจะลง กัปตันก็พูดอีก คราวนี้พูดยาว สรุปว่า ต้องเปลี่ยนไปลงที่มัสกัต ประเทศโอมาน เพราะดูไบอากาศแปรปรวน หมอกลงจัด จนเครื่องลงไม่ได้ บินวนรอนานก็ไม่ได้เพราะน้ำมันไม่พอ ต้องบินไปเติมน้ำมันที่มัสกัต และคาดว่าต้องรออยู่ที่นั่น 40 นาที แต่ก็นิสัยสายการบินทุกชาติ ที่ไม่พูดหมด เพราะเครื่องจอดที่มัสกัตอยู่เป็นชั่วโมง ทำให้ตอนมาถึงดูไบ จึงตกเครื่องที่จะไปเซาเปาโล เหมือนผู้โดยสารส่วนใหญ่ที่ไม่ทันต่อเครื่อง และเนื่องจากไฟลต์ที่ คุณแหมว จะไปเซาเปาโล ซึ่งบินตรง 15 ชม. มีวันละไฟลต์ จึงไม่มีทางเลือก ต้องค้างดูไบ 1 คืน แต่เอมิเรตส์ ดูแลเรื่องโรงแรมและรถรับ-ส่งให้อย่างดี ส่วนกระเป๋าเดินทางจะส่งเช็กอินไปยังไฟลต์วันรุ่งขึ้นให้เลย สองสาวจึงมีแต่กระเป๋าแครี่ขึ้นเครื่อง มีของใช้จำเป็นอยู่บ้าง เลยไม่เดือดร้อน คืนนั้น จึงดินเนอร์บนห้องอาหารหรูของ รร. เห็น skyline ดูไบสวยงาม เพราะจากนี้ไป จะเป็นทริปผจญภัยอีก 10 กว่าวัน ไม่รู้จะเจออะไร

ระหว่างเดินทางไปซันติอาโก ก็มีเรื่องวุ่นวาย เพราะ คุณแหมว หามือถือไม่เจอ จึงคิดว่าทำหล่นที่สนามบินเซาเปาโล เพราะคิวอิมมิเกรชั่นยาวมาก จึงใช้เวลานาน และรีบมาก ต้องวิ่ง 4×100 ไป gate ไม่งั้นจะตกเครื่องซึ่งจะตกอีกไม่ได้แล้ว เพราะทริปอาจจะพัง พอถึง gate กำลังจะเข้าเครื่อง พนักงานบอกว่า ไม่อนุญาตให้เอากระเป๋าแครี่ขึ้น เพราะที่เก็บบนเครื่องเต็ม จึงต้องเอาของสำคัญไว้กับตัว และโหลดกระเป๋า–ตอนแรกก็บ่น พอเครื่องลง แล้วรีบเปิดกระเป๋าดู ก็พบมือถืออยู่ในนั้น–แต่จากที่จะไปถึงกลางวัน กลายเป็นตี 1 เข้าถึงที่พักตี 2 และต้องออกจากโรงแรม 6 โมง จึงได้นอนแค่ 2 ชม. แต่ตลอดทริปก็ราบรื่น นั่งบัสข้ามจากชิลีเข้าอาร์เจนตินา ได้เก็บภาพสวยๆที่ตั้งใจ จนขากลับ ตอนนั่งรอในเลานจ์เอมิเรตส์ เซาเปาโล เพื่อจะไปดูไบ ก็มีเพื่อนส่งข่าวดูไบน้ำท่วมหนักมาให้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องขึ้นเครื่อง ลุ้นไป 17 ชั่วโมง ถึงดูไบ ซึ่งมองจากหน้าต่างเครื่องบินก็ใจชื้น ที่น้ำไม่ท่วมสนามบินแล้ว แต่ก็เจอระบบสนามบินที่ยังไม่เข้าที่ ผู้โดยสารตกค้างโกลาหลมาก เครื่องที่จะออกจากดูไบไปกรุงเทพฯ ตี 2 ก็ถูกเลื่อนไปเรื่อยๆ พอถึงสุวรรณภูมิ กระเป๋าก็ไม่มา ใช้ airtag เช็ก พบว่าตกค้างอยู่ดูไบ เหมือนของคนอื่นๆ 150 ใบ แต่เอมิเรตส์ดูแลดี พอมาถึงก็ส่งให้ถึงบ้าน ซึ่งคุณแหมว ได้รับ 4 ทุ่มอีกวัน ส่วน คุณตุ๊ก รอแค่ 7 วัน.

0 0 0 0 0

หลังจากสามี Adrian Mueller ซึ่งเคยเป็นจีเอ็ม โรงแรมแชงกรี-ล่า กรุงเทพฯ 4 ปี ย้ายกลับบ้านที่สวิตเซอร์แลนด์ สุนันทา มูลเลอร์ ก็ติดตามไปทำหน้าที่ภรรยาและแม่ พอปลายปี 2005 ครอบครัวก็ซื้อโรงแรมเก่าแก่สร้างปี 1677 ชื่อ Hôtel Stern Chur ซึ่งมีชื่อเสียงระดับต้นๆของเมือง Chur (อ่าน คูร์ หรือคัวร์) เมืองศูนย์กลางของการเดินทาง แบบชุมทางรถไฟของสวิตฯ เป็นเมืองโบราณที่เก่าแก่ที่สุดในสวิตฯ ริมแม่น้ำไรน์ มีประวัติ ศาสตร์ยาวนานกว่า 5,000 ปี จึงมีนักท่องเที่ยวระดับต้นๆนิยมไปพัก

คุณสุ ทำหน้าที่แม่บ้านดูแลสามี และลูกๆ 3 คน ชาย 2 อายุ 27 และ 25 และลูกสาววัย 17 ลูกชายคนโตจบวิศวะคอมพิวเตอร์ปีนี้แต่ได้งานทำตั้งแต่ต้นปี คนรองเป็นเชฟห้องอาหารฝรั่งเศส โรงแรม Dorchester ลอนดอน กำลังจะกลัมาเรียนต่อและทำงานที่โรงแรมครอบครัว เพื่อเตรียมรับช่วง คุณ Adrian ลูกสาวคนเล็กยังเรียน แต่ว่างเมื่อไหร่ก็ให้ฝึกงานทุกตำแหน่ง ตั้งแต่ front แม่บ้าน ฯลฯ ขอให้แม่บอกมา คุณสุ บอกว่า ต้องรู้ทุกซอกทุกมุม เพราะจะต้องช่วยพี่ชายดูแลโรงแรม

ลูกๆจึงเก่ง ขยันเหมือน คุณสุ ซึ่งสามารถรอบตัว ทำอาหารได้ทุกชนิด แทบทุกชาติ เห็นได้จาก FB มีแต่ทำอาหาร ขนม ทำทีเป็นหม้อๆใหญ่ นอก จากทำให้ครอบครัว คนไทยที่สนิทกัน จะได้รับเผื่อแผ่ไปทั่ว รวมทั้งพนักงานโรงแรม และโดยที่ปลูกพืชผักสวนครัวก็งาม จึงเน้นทำอาหารไทย–พอใกล้หน้าร้อนยุโรป ที่ใครๆบอกว่าปีนี้แมลงวันหัวเขียวจะป่วนเมืองหนัก คุณสุุ ก็งัดเครื่องมือพิเศษออกมาปราบ คือ ไม้ตีแมลงวัน และถ้าทำเนื้อเค็มแดดเดียว แมลงวันก็อย่าหวังได้ตอม เพราะยังมีตะกร้าแขวนใส่ตาข่ายกันแขวนรวบรอบบ้าน จึงประกาศว่า พร้อมมากสำหรับหน้าร้อนนี้.

โสมชบา

คลิกอ่านคอลัมน์ “ของว่างวันอาทิตย์” เพิ่มเติม